Het is de eeuwige vraag die Radiohead altijd zal blijven achtervolgen: Zijn ze nu muzikaal geniaal of compleet van het pad geraakt door het grote succes? Feit is wel dat inmiddels album nummer 8 gelanceerd is en Radiohead één van de weinige bands is die die ook maar iets aan promotie hoeven te doen. De band is inmiddels een instituut geworden en vele fans ter wereld volgen de ontwikkelingen op de voet. Hoe moeten we de plaat gaan omschrijven? Is het weer typisch Radiohead met vele melodramatische klanken en galmen waarbij Thom Yorke op onnavolgbare wijze zijn stem tot het voortbrengen van oerkreten beweegt of is dit eindelijk weer zo’n vernieuwend album zoals we dat kennen van albums Pablo Honey en  OK Computer?

Na het album voor het eerst geluisterd te hebben is dat lastig te beschrijven. Ik moet wel eerlijk toegeven dat de acht nummers voor de leken onder ons  veel toegankelijker zijn geworden. In het album wordt veel gebruik gemaakt van elektronische toevoegingen, lijkt er een meer melodieuzere lijn in te zitten en is ook de zangpartij van Yorke beter te volgen. Het album is enorm ingetogen en doordrenkt van galmen en effecten waardoor het een zweverig geheel krijgt. Persoonlijk vindt ik het best te vergelijken met het latere werk van Bjork.

Conclusie: Een klassieker gaat het zeker niet worden maar het is wel een album wat het luisteren waard is. Je wordt al snel meegenomen in het uitgediepte klankenspel die je leidt door de wereld die Radiohead heet. Mooi maar niet overdreven vernieuwend.

Radiohead gaat ook gelijk een single lanceren. Er is gekozen voor Lotus Flower wat, gezien de rest van de nummers op het album, het meest zal aangrijpen bij de grote massa.

Continue reading »

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Vanavond is het weer zover, één van de grootste bluesprogramma’s op de Nederlandse radio, Blues at Nine met niemand minder dan Herman himself. Wil jij genieten van de beste bluesklanken, aan elkaar gepraat door Bluesgoeroe Herman, luistert dan vanavond vanaf 21.00 uur naar Blues At Nine op Future FM. Meer info vind je op www.bluesatnine.nl.

LET OP!!! In verband met het overlijden van Bluesgitarist Cary Moore draait Herman vanavond een uur langer!

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Within Temptation heeft vandaag de videoclip van de nieuwe single Faster gelanceerd. Het nummer zal verschijnen op het album ‘The Unforgiving’.

Mother Maiden
De videoclip is het eerste deel van drie kleine films onder de naam van ‘Mother Maiden’. De kleine filmpjes gevne inzicht in het vijfde studio album van Within Temptation.

Bron: Muziek-Nieuws

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Dingetje staat bekent om zijn nogal apparte muziek.  Frank Paardekoper beter bekend als Dingetje, is een Nederlands artiest die zichzelf liever antiest noemt. Hij neemt persiflages van bestaande nummers op, met heel af en toe een zelfgemaakt nummer ertussendoor. In 1977 scoorde frank zijn eerste hit met Ik ga weg Leen, een persiflage cocaine in my brain. Eén van de bekenste nummers werd Kaplaarsen en vandaag de dag komt hij met een nieuw nummer. Met het deuntje van We Speak No Americano komt hij met Kale Kano. Of het wederom een hit wordt is afwachten maar daarom is het niet minder leuk.

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

“Tring Tring, de Jaren ’80 belden. Ze willen graag hun muziek en video-clip terug.” Ik denk dat ik met deze opmerking gelijk de stijl van La Roux typeer.

La Roux is een Brits electropop-duo, bestaande uit zangeres Elly (Eleanor) Jackson en de met bands als Faithless geassocieerde producer Ben Langmaid. De bandnaam is een verbastering van het Franse La Rousse (“de rosse”), wat betrekking heeft op de haarkleur van Jackson. Hoewel zij in het project min of meer alleen naar buiten treedt, en Langmaid meer op de achtergrond blijft, wil La Roux uitdrukkelijk niet als soloact of als band gezien worden. Het geluid van La Roux wordt in eerste lijn in verband gebracht met de Britse synthpop-band uit de vroege tot midden jaren ’80 zoals Depeche Mode, The Human League, Yazoo en Eurythmics. Met de laatste laat zich ook het androgyne uiterlijk van Jackson in verband brengen.

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Vijf jaar lang was het stil rond de excentrieke Jay Kay en zijn band Jamiroquai. In november 2010 zal dan eindelijk weer een nieuw album verschijnen onder de naam ‘Rock Dust Light Star’. Van dit album komt gelijk een single ‘White knuckle ride’ genaamd.

Op wat het zevende album van Jamiroquai wordt, gaat de band voor een ‘organische livesound’. “Alles op het album is live“, zegt zanger Jay Kay. “We gaan deze keer het gevoel van onze liveoptredens overbrengen.”

Jamiroquai werd begin jaren negentig opgericht. De jazzfunkband verkocht vijfentwintig miljoen albums en scoorde hits met onder meer ‘Virtual Insanity’ en ‘Deeper Underground’.

Geef jouw waardering: 3.33 van de 5

In de Dance top 30 komt ineens dit nummer binnen op positie 8. Niet slecht zou je zeggen. Nu heb ik het nummer zelf beluisterd en kan eigenlijk de conclusie trekken dat dit niet op mijn ipodje komt. Maar wat vind jij van dit nummer? Gooi je mening in de reacties!

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Interpol is een Amerikaanse band die in 1998 werd opgericht in New York. Ze worden doorgaans geclassificeerd als indie rock, al worden ze ook ondergebracht in het post-punk genre. Bands waarmee Interpol wordt vergeleken, zijn The Chameleons, Gang Of Four, Kitchens of Distinction en The Afghan Whigs.

De voor Interpol zo kenmerkende galmende gitaren en de aan Joy Division’s Ian Curtis schatplichtige zang van Paul Banks domineren ook op dit nieuwste album. Maar de tegendraadse bas en stuwende drums van de eerste plaat lijken een steeds minder prominente rol te spelen.

Alsof afsluiter Lighthouse van het vorige album als blauwdruk is gebruikt beginnen veel liedjes met lang uitgesponnen zanglijnen over kabbelende gitaarakkoorden. Dat wordt extra benadrukt doordat de drums vaak een minimale rol spelen of pas halverwege een nummer invallen.

Er staan genoeg aangename, typische Interpol-liedjes op deze vierde langspeler. Vooral de eerste helft van de plaat is sterk, maar verder ligt het tempo laag en missen veel nummers de echt goede ‘hooks’. Uitzondering is Barricade, dat met iets meer pit gelijk opvalt.

Interpol is niet de cd waarmee de New Yorkers een nieuw publiek gaan aanboren of waar de liefhebbers steil van achterover gaan slaan, het is niets meer of minder dan een degelijke toevoeging aan een fijn repertoire. Te hopen valt dat de band het gemis van haar bassist goed opvangt en dan net als eerder een gemiddelde plaat door een sterke laat volgen.

Continue reading »

Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Een tijdje geleden hoorde ik dit nummer van Jon Allen, het enige probleem toen was dat ik niet wist van wie het was. Ik vond het een lekker nummer om naar te luisteren en ging daarom op zoek naar de titel en/of zanger. Eindelijk na een paar dagen zoeken zonder resultaat kwam ik hem vandaag per abuis tegen op de 3fm site. En natuurlijk moeten jullie hier ook van genieten. Zeg nou zelf, een heerlijk nummer toch?

Geef jouw waardering: 3.50 van de 5

MGMT, een elektro-popgroepje uit New York. De band werd in 2020 opgericht en bestaat uit de bandleden Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser. Nu komen ze met hun nieuwe single en video op de proppen, namelijk Congratulations. Als je het mij vraagt een vaag nummer en een nog vagere clip. Ze lopen door een woestijn met een raar beest wat langzaam maar zeker uit elkaar valt. Ik ben er niet echt over te spreken maar ik ben wel benieuwd naar jullie mening.


Geef jouw waardering: 2.00 van de 5

Dat de muziekstroming Folk aan de overkand van de Noordzee hot is, bewees de band Mumford and Sons wel op Lowlands 2010. Buiten het feit dat ze de grootste tent afgeladen kreeg, verkocht het ook nog eens de meeste cd’s op het festival. En terecht. Als je het album beluisterd hoor je een rauwe stem die over het leven zingt alsof hij persoonlijk in de goot heeft gelegen. Niets is echter waar. De band bestaat pas amper drie jaar en de zanger Marcus Mumford is net droog achter zijn oren. Toch wordt de band nu al gezien als één van de meest vooraanstaanden in de nu-folk genre.
Mocht je twijfelen of je het album wilt hebben, beluister het eens op je gemak. Het is zoet, het is folk maar het is o zo lekker. Wederom weer eens een aanrader waar we nog veel van gaan horen.

Geef jouw waardering: 3.50 van de 5

Eels heeft een imposant drieluik vervaardigd. Drie albums in iets meer dan een jaar tijd. Na het redelijk geprezen ‘Hombre Lobo’ en het wat kritischer ontvangen ‘End Times’ is ‘Tomorrow Morning’ een album dat bij voorbaat nieuwsgierig maakt. Is drie albums in zo’n korte periode niet iets teveel van het goede?

‘Hombre Lobo’ was bleusy en rauw, ‘End TImes’ was timide, in zichzelf gekeerd en ietwat depressief. Met ‘Tomorrow Morning’ slaat Eels een wat luchtigere weg in. Waar ‘End TImes’ een verslag is van hoe een liefde kapot is gegaan, daar laat ‘Tomorrow Morning’ hoe de liefde is hervonden. Het is en blijft Eels, en daarom krijgen we een flinke dosis triestigheid mee, toch kun je stellen dat ‘Tomorrow Morning’ hoopvol klinkt.

In het nummer ‘Baby Loves Me’ zingt zanger Mark Everett hoe zijn leven een aaneenschakeling van trieste zaken is maar dat zijn lief wel van hem houdt. Hoe zeer dit album in contrast staat met ‘Hombre Lobo’ wordt nog het meest duidelijk door het nummer ‘Looking Up’. In een op gospel geïnspireerde , uptempo song lijkt het of Everett voorgoed afrekent met zijn depressies.

De stijl van ‘Tomorrow Morning’ is te vergelijken met het uit 1996 stammende ‘Beautiful Freak’. Het is melodisch en subtiel. Veel van de liedjes doen broos en persoonlijk aan. Everett reflecteert zichzelf en zijn (liefdes)leven met een heel eigen gevoel voor humor. Het mooie is dat met dit album de zon af en toe door de grijze regenwolken breekt.
Zou Everett misschien aan de prozac zitten? Als je het, met lalala’s zingende achtergrondkoortjes gevulde, ‘Mysterie Of Life’ hoort, dan zou je denken van wel…

Daar waar ‘End Times’ je wellicht bezorgd achterliet over het lot van Everett, is ‘Tomorrow Morning’ troostrijker. Het is daarmee ook een goede afsluiter van een drieluik. Elk venster heeft zijn geheel eigen stijl en gevoel mee gekregen. En hoe definitief ‘End Times’ dan ook mocht klinken, ‘Tomorrow Morning’ opent een deur voor de toekomst. Eels heeft in het afgelopen jaar niks teveel geproduceerd!

Ohja, via de onderstaande link kan je het nummer ‘Looking up’ van het nieuwe album downen. Gewoon, helemaal legaal. Omdat Eels dat wil. Het album ligt vanaf 24 augustus in de winkel.
Geef jouw waardering: 3.00 van de 5

Afgelopen week liet The Musicman ons kennis maken met het nummer The Suburbs van Arcade Fire. Ik had al in een reactie laten weten dat ik het een heerlijk ontspannen nummer vond en ben het hele album maar eens gaan beluisteren.

Arcade Fire is een Canadese indie rockband uit Montréal. De groep is gevormd rond het echtpaar Win Butler en Régine Chassagne en bestaat daarnaast uit Richard Reed Parry, William Butler, Tim Kingsbury, Sarah Neufeld en Jeremy Gara. De muziek is een combinatie tussen post-punk en barokpop, vaak aangevuld met diverse orkestratie. Ze staan bekend om hun hevige liveshows en het groot aantal instrumenten dat ze gebruiken. Naast de gebruikelijke gitaar,basgitaar en drums, zijn de piano, viool, cello, melodica, orgel en harp ook vaak aanwezig.

Mijn ongezouten mening: Het album heeft een hoog zweef-teven-gehalte maar dat komt voornamelijk door het orkestrale, soms bijna symfonische geluid dat de zevenkoppige band produceert . Door nummers als Empty Room en Month of May komt er weer wat snelheid terug in het album en is het goed te behappen. De fragiele stem van Win Butler ligt prettig in het gehoor en wordt regelmatig aangevuld met die van Régine Chassagne. In tegenstelling tot The Musicman ben ik wel erg te spreken over het album. Ik denk dat de band het best live te beluisteren is tijdens een goed festival. Lekker liggend in het gras met een groot glas bier.

Geef jouw waardering: 3.50 van de 5


Ik had nog nooit van deze band gehoord totdat hun single The Suburbs ineens vanuit het niets op nummer 1 stond in de alternative top 30. Natuurlijk moest ik hier het fijne van weten dus meteen opgezocht op Youtube. Ik moet zeggen: Het klinkt niet onaardig maar het is niet helemaal mijn muziekgenre. Toch wil ik het wel met jullie delen. Geef je ongezouten mening maar in de reacties.

Geef jouw waardering: 3.50 van de 5

Mag ik even aan jullie voorstellen: Mathangi “Maya” Arulpragasam, een Britse/ Sri Lankaanse sdinger-songwriter. Op de bühne bedient ze zich van het acroniem M.I.A. Deze dame is een behoorlijke pittige tante, zeker als je weet dat haar vader een Tamiltijger is. De muziek van M.I.A. is dan ook vaak doordrenkt van politieke statements.

Maya (op de cover geschreven als /\/\/\Y/\) is haar derde album, haar eerste op haar eigen label N.E.E.T.  Het standaard album bevat 12 track, ik heb de Limited Edition genomen waardoor ik 4 tracks meer heb mogen beluisteren. Nadat ik mij door wat achtergrondinformatie had doorgeworsteld en de laatste klanken van het album in mijn gehoorgang wegstierven, was ik onder de indruk. Wat een power heeft deze dame. Je voelt met M.I.A. mee in bijna elk nummer wat ze zingt. Daarbij wordt ze ondersteund prachtige beats en een scala aan klanken. Deze variëren van reguliere Top-40 baselijntjes tot bijna zware rock/metal beats. Het enige wat M.I.A. moet afleren is om gewone zang ten gehore te brengen zoals ze dat onder andere doet in XXXO. Sorry maar daar laat ze echt een steek vallen.

Ik wil dit album dan ook betitelen als erg vernieuwend, kunstzinnig en een genot om naar te luisteren.

Continue reading »

Geef jouw waardering: 4.00 van de 5

Vandaag werd ik door een vriend geattendeerd op het bandje I am Kloot met de mededeling dat ik het nieuwe album ‘Sky at night’ toch echt eens moest gaan luisteren. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot vandaag nog nooit van deze band had gehoord en heb me er maar toe gezet om eens te luisteren naar het advies. Ik kwam al snel tot de volgende conclusie: Ik moet mij schamen dat ik deze driemans formatie uit Manchester niet kende! Ik kan met recht zeggen dat ik na 40 minuten nog met kippenvel in m’n stoel zat. Wat een heerlijke luistermuziek is dit.

Over het algemeen kan je de 10 nummers als ‘rustig en ingetogen’ beschrijven.  Hoewel er regelmatig strijkers en blazers om de hoek komen kijken, storen deze helemaal niet, integendeel. Ze zijn een welkome toevoeging. Persoonlijk vond ik het nummer ‘It’s just the night’ het beste nummer van het album. Het nummer geeft een hele rustieke sfeer waarbij je lekker onderuit in je stoel wil gaan zitten om te horen hoe zanger/ gitarist John Bramwell zijn slapeloze nachten door is gekomen. Continue reading »

Geef jouw waardering: 4.00 van de 5
© 2012 Worldwide Beat | Je dagelijkse muziek-update! Suffusion theme by Sayontan Sinha